17-05-10

Lost in Delhi part 1

'k Heb geen honger,
'k heb geen dorst.
Het dak boven m'n kop:
het hangt nog.
Het hart onder m'n krop:
het verlangt nog.
'k Heb geen kleren aan
die ruiken naar
verpletterd lijkenvlees,
'k heb het warm en droog
en ben op vrijdagen
vrij van vrees.
'k Heb het goed
weet je,
zoals ik denk
dat goed hebben moet.

Maar er knaagt iets hier,
een gier aan mijn nier,
een bever aan mijn lever,
een hond aan mijn kont,
een koe aan een stier.

Een op hol geslagen hoofd,
dat hier in haastig niets geloofd,
in een mensenzee
van orde beroofd.

Niets houdt deze kronkels tegen,
immer present als de regen
in Schotland.
Daar wil 'k wel eens heengaan
want
ze hebben daar bergen
die noemen ze ben,
kan 'k van staan schreeuwen
dat 'k nog steeds niet weet
wie 'k ben,
dat 'k zoveel vergeet wat 'k ken,
nog altijd niet kan verstaan,
niet zien mag waar 'k moet gaan,
waarschijnlijk amper nog kan,
want hoe langer hoe banger ervan.

't Gat in de haag
is groter geworden
en we vullen het op met stro.
Zo doe je dat, zó.

Ik wenste dat ik mezelf eens kon zien,
over een jaar of tien.
Tegen dan moet dat gat gevuld,
en ben 'k over dat knagen uitgeluld.
Tegen 2020, ver voorbij het millennium.
Wat drijft ons in nog maar eens een decennium?
Geld?
Dan zijn we nu al uitgeteld.
Kinderen?
'k Wil nog zover vlinderen.
De dood?
Zijn we dan al werkelijk groot?

- siegert -

14:07 Gepost door siegert in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.