16-05-10

Vallende sterren

Met wat geluk

kan ik ze zien

maar

meestal blijft het bij kijken

 

(’t gaat al m’n hele leven zo:

een jongetje

dat jaren kon staren,

met open mond daar staan

en nooit ver-staan

grijpen

maar nooit be-grijpen)

 

naar gespiegelde luchten

boven een zee vol zuchten

en wachten maar

op een flard, een flits

op jacht gaan naar

die verwarde gids

die fluistert

‘hier’ of ‘nee daar’

of ‘ginds’ of ‘weet ik veel waar’

ik ben niet van hier

‘k ben van tussen de sterren

dus van overal

maar vooral ook van nergens.

 

Ja! Ik zag er net één

of toch iets wat er op had geleken.

Ik wenste dat ik dat jongetje was

dat zo vaak naar vandaag had gekeken.

20:49 Gepost door siegert in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.